Κανονικά, ο άνθρωπος πρέπει, όσον αφορά την καρδιά, να ζει πάνω από τα 85 χρόνια. Με τη συνηθισμένη καρδιολογική εξέταση που κάνουμε, ενώ φεύγουμε ευχαριστημένοι, δεν ξέρουμε με βεβαιότητα πώς είναι οι αρτηρίες, που τροφοδοτούν την καρδιά, ούτε πότε θα πάθουμε καρδιακό επεισόδιο.

Ο θάνατος έρχεται, όταν βουλώσουν οι αρτηρίες της καρδιάς. Επομένως, πρέπει να ξέρουμε αν έχουμε φραγμένες αρτηρίες. 

Οι εξετάσεις που κάνουμε συνήθως σε καρδιολογικό έλεγχο είναι: To ηλεκτροκαρδιογράφημα που βοηθάει πολύ λίγο στην πρόληψη του εμφράγματος. Το περίφημο TRIPLEX που γίνεται σε όλους, αλλά δεν βλέπει καθόλου τα αγγεία της καρδιάς. Το test κοπώσεως δεν γίνεται σε μεγάλες ηλικίες και όταν γίνεται δεν ολοκληρώνεται, και γίνεται αναξιόπιστο, και μας καθησυχάζει χωρίς να μας εξασφαλίζει. Το νεώτερο echo stress πιθανώς να μας δείξει έμμεσα αν υπάρχουν φραγμένες αρτηρίες.

Οι προηγούμενες εξετάσεις λένε, εφόσον γίνουν όλες, ότι κάτι πιθανώς να γίνεται ή να μην γίνεται στην καρδιά και για αυτό είναι πιθανό να εγκαταλείψουμε τον κόσμο αυτόν πρόωρα, και χωρίς να το θέλουμε.

Η μόνη αναίμακτη εξέταση που δείχνει τα αγγεία της καρδιάς είναι η ΑΞΟΝΙΚΗ ΣΤΕΦΑΝΙΟΓΡΑΦΙΑ. Είναι μία απλή αξονική που κρατάει 10 λεπτά. Με μικρό κόστος, μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες της καρδιάς και μας δείχνει αν είναι και πόσο είναι βουλωμένες, και αν χρειαστεί, να τις ξεβουλώσουμε και να ζήσουμε ...όσο θέλουμε.

Η καρδιά είναι μια μηχανή που, αν παίρνει αίμα από τις αρτηρίες της, δεν σταματάει να δουλεύει.

Μετά από αυτά που ανέφερα, καταλαβαίνει κανείς ότι, για την καρδιά δεν χρειάζεται διάγνωση με ερωτηματικά και αμφιβολίες, αλλά πρέπει να ξέρουμε ακριβώς τι έχουμε και τι με βεβαιότητα θα κάνουμε. Αλλιώς, θα πληρώσουμε το τίμημα με τη ζωή μας

Ιωάννης Ν. Δημόπουλος
καθηγητής καρδιολόγος-παθολόγος

(ΘΓΤ)

Γράφει ο "Τουθεύς"

Αναδρομή στη δεκαετία του πενήντα...

Στην άγονη γη του χωριού μας οι πλαγιές είναι κατάφυτες από σπάρτα.

Την άνοιξη, το υπέροχο άρωμα των κίτρινων λουλουδιών τους διαχέεται στη φύση και μαζί με τη μαγευτική εικόνα του συνδυασμού κίτρινου-πράσινου, απαλύνει την τραχύτητα του Αρκαδικού τοπίου. 

Γιάννης Ν. Δάρας

Σαν  παιδιά, με τα κριτήρια της εποχής  εκείνης  τουλάχιστον, είμαστε  καλά παιδιά. Τα όσα μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι, ή γονείς μας ήσαντε ή μπαρμπάδες ή γείτονες ή και περαστικοί, τ' ακούγαμε χωρίς αντιλογίες.

Τους δασκάλους μας και στην εφηβεία μας τους καθηγητές μας, τους σεβόμαστε ακόμα περισσότερο, αλλά και αυτοί αξίζανε πράγματι τον σεβασμό και την εκτίμηση μας. 

Γιώργου Τρουπή.  Καθηγητή Ιατρικής.  ( Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρτοζήνος")

Το χωριό στα φόρτε του.

Γεμάτο. Ανθρώπους, ζα, γιδοπρόβατα, γουρούνια, κότες, γάτες και σκυλιά.

Παραγωγή; Καρύδια, Νερά και Πέτρες.

Πολλές πέτρες.

Φτώχεια μεγάλη. Και μεγάλη ανέχεια.

Διακονιαραίοι πάμπολλοι, με πρώτο τον μουγκό. Ποιος δεν τον θυμάται;

 Τα φραγκόσυκα!... 

Παιδί σαν ήμουνα μικρό, στα δώδεκα, στα δέκα τρία μου χρόνια, της φαμελιάς το ψωμάκι ήταν λιγοστό και ήθελα να το αυγατίσω.
Το καλοκαίρι, αντί να παίζω τσίκιλα, αμπάριζα, κρυφτό και αμάδες, με τα άλλα παιδιά, τους φίλους μου, βοηθούσα και έκανα  πολλές αγροτικές δουλειές, έκανα και τον εμποράκο....
Τις πατάτες που βγάζαμε και είχαμε  από τους κήπους μας περισσευόμενες, τις αντάλλασσα στα άλλα χωριά στα τριγύρω, που από  πατάτες  αυτά τότε δεν είχανε, με δημητριακά, σιτάρι, κριθάρι, βρώμη και αραποσίτι, που στο σπιτικό μας αυτά ήσαν λιγοστά, δεν έφταναν να θρέψουνε την φαμελιά όλο τον χρόνο....
Έφταναν, δεν έφταναν αυτά, τα δημητριακά, το σιτάρι, μέχρι τον Γενάρη μήνα.
Και μετά δούλευε βερεσέ η σάκινα το αλεύρι, από τα Λαγκάδια, τον μπάρμπα τον Κωστή τον Ανθούλη, έτσι τον λέγαμε τότε,  και από τον Βασίλη Μπόρα "τον κουτσό", τον Μήτσο Βέργο, και ανάλογα από όποιον είχε την δυνατότητα να μας δώσει, να μας κρατήσει βερεσέ....

 Οι Σερβιώτισσες παλιές γυναίκες δεν είχαν «στασιό» ποτέ και πουθενά.

Δούλευαν ολοχρονίς, χωρίς σταματημό «ούτε για να πάρουν μια ανάσα!»

 Όλες οι γυναίκες της Γορτυνίας μετά τις σκληρές δουλειές στα χωράφια και στο νοικοκυριό τού σπιτιού

έστηναν τους αργαλειούς και ύφαιναν όλα τα σκουτιά (ρούχα) της φαμελιάς τους!

Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.
Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών. 

Σε παλιότερα χρόνια, πριν τις 10ετίες του 1950 και -60, όταν τα κορίτσια στου Σέρβου και στα άλλα γύρω χωριά, έφθαναν πάνω – κάτω στην ηλικία των 12 χρονών, η πρώτη φροντίδα των μανάδων τους ήταν να μεριμνήσουν για την προίκα τους. Δουλειές λοιπόν ξανοίγονταν των ηρωίδων γυναικών της Γορτυνίας, οι οποίες δεν είχαν «στασιό» (σταματημό)... ποτέ. Το χειμώνα με τους αργαλειούς και τον άλλο καιρό με εξωτερικές δουλειές.

Αργαλειός σε έκθεση μουσείου λαϊκής τέχνης

Τα αρσενικά παιδιά στην ίδια ηλικία ταξίδευαν με τους μαστόρους πετράδες και έτσι βοηθούσαν κι αυτά την οικογένεια να «σπρώξει» (παντρέψει) το κορίτσι. Ήταν εκείνα τα χρόνια το χωριό Σέρβου όπως και τα γύρω χωριά με πρώτο τα Λαγκάδια, μαστοροχώρια με ξακουστούς μαστόρους πετράδες που άφησαν οικοδομήματα θαυμαστά και πλούτο λαϊκού πολιτισμού.