Με την Ιστοσελίδα μας αυτή επιδιώκουμε να έχουμε μια σύγχρονη και άμεση επικοινωνία με τους συμπατριώτες μας Σερβαίους, όπου γης, καθώς και με τους πολλούς και αγαπητούς φίλους του χωριού μας.

Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση.

Σύνδεσμος Σερβαίων Αρκαδίας

Γιάννης Ν. Δάρας

Σαν  παιδιά, με τα κριτήρια της εποχής  εκείνης  τουλάχιστον, είμαστε  καλά παιδιά. Τα όσα μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι, ή γονείς μας ήσαντε ή μπαρμπάδες ή γείτονες ή και περαστικοί, τ' ακούγαμε χωρίς αντιλογίες.

Τους δασκάλους μας και στην εφηβεία μας τους καθηγητές μας, τους σεβόμαστε ακόμα περισσότερο, αλλά και αυτοί αξίζανε πράγματι τον σεβασμό και την εκτίμηση μας. 

Γιώργου Τρουπή.  Καθηγητή Ιατρικής.  ( Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρτοζήνος")

Το χωριό στα φόρτε του.

Γεμάτο. Ανθρώπους, ζα, γιδοπρόβατα, γουρούνια, κότες, γάτες και σκυλιά.

Παραγωγή; Καρύδια, Νερά και Πέτρες.

Πολλές πέτρες.

Φτώχεια μεγάλη. Και μεγάλη ανέχεια.

Διακονιαραίοι πάμπολλοι, με πρώτο τον μουγκό. Ποιος δεν τον θυμάται;

 Τα φραγκόσυκα!... 

Παιδί σαν ήμουνα μικρό, στα δώδεκα, στα δέκα τρία μου χρόνια, της φαμελιάς το ψωμάκι ήταν λιγοστό και ήθελα να το αυγατίσω.
Το καλοκαίρι, αντί να παίζω τσίκιλα, αμπάριζα, κρυφτό και αμάδες, με τα άλλα παιδιά, τους φίλους μου, βοηθούσα και έκανα  πολλές αγροτικές δουλειές, έκανα και τον εμποράκο....
Τις πατάτες που βγάζαμε και είχαμε  από τους κήπους μας περισσευόμενες, τις αντάλλασσα στα άλλα χωριά στα τριγύρω, που από  πατάτες  αυτά τότε δεν είχανε, με δημητριακά, σιτάρι, κριθάρι, βρώμη και αραποσίτι, που στο σπιτικό μας αυτά ήσαν λιγοστά, δεν έφταναν να θρέψουνε την φαμελιά όλο τον χρόνο....
Έφταναν, δεν έφταναν αυτά, τα δημητριακά, το σιτάρι, μέχρι τον Γενάρη μήνα.
Και μετά δούλευε βερεσέ η σάκινα το αλεύρι, από τα Λαγκάδια, τον μπάρμπα τον Κωστή τον Ανθούλη, έτσι τον λέγαμε τότε,  και από τον Βασίλη Μπόρα "τον κουτσό", τον Μήτσο Βέργο, και ανάλογα από όποιον είχε την δυνατότητα να μας δώσει, να μας κρατήσει βερεσέ....

 Οι Σερβιώτισσες παλιές γυναίκες δεν είχαν «στασιό» ποτέ και πουθενά.

Δούλευαν ολοχρονίς, χωρίς σταματημό «ούτε για να πάρουν μια ανάσα!»

 Όλες οι γυναίκες της Γορτυνίας μετά τις σκληρές δουλειές στα χωράφια και στο νοικοκυριό τού σπιτιού

έστηναν τους αργαλειούς και ύφαιναν όλα τα σκουτιά (ρούχα) της φαμελιάς τους!

Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.
Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών. 

Σε παλιότερα χρόνια, πριν τις 10ετίες του 1950 και -60, όταν τα κορίτσια στου Σέρβου και στα άλλα γύρω χωριά, έφθαναν πάνω – κάτω στην ηλικία των 12 χρονών, η πρώτη φροντίδα των μανάδων τους ήταν να μεριμνήσουν για την προίκα τους. Δουλειές λοιπόν ξανοίγονταν των ηρωίδων γυναικών της Γορτυνίας, οι οποίες δεν είχαν «στασιό» (σταματημό)... ποτέ. Το χειμώνα με τους αργαλειούς και τον άλλο καιρό με εξωτερικές δουλειές.

Αργαλειός σε έκθεση μουσείου λαϊκής τέχνης

Τα αρσενικά παιδιά στην ίδια ηλικία ταξίδευαν με τους μαστόρους πετράδες και έτσι βοηθούσαν κι αυτά την οικογένεια να «σπρώξει» (παντρέψει) το κορίτσι. Ήταν εκείνα τα χρόνια το χωριό Σέρβου όπως και τα γύρω χωριά με πρώτο τα Λαγκάδια, μαστοροχώρια με ξακουστούς μαστόρους πετράδες που άφησαν οικοδομήματα θαυμαστά και πλούτο λαϊκού πολιτισμού.

Συνοικισμός 12 σπιτιών, που διοικητικά ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σέρβου και μέσω αυτού στο Δήμο Ηραίας. Χτισμένος στη νότια πλαγιά του βουνού, βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, δυτικά του Σέρβου σε απόσταση (σε ευθεία γραμμή) 2,8 χιλιόμετρα.

Η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, χτισμένη με πελεκητές πέτρες, καλοσυντηρημένη από την ευλάβεια των λιγοστών κατοίκων, βρίσκεται στο επάνω μέρος του οικισμού. Στον περίβολο του, μια τεράστια δρυς (το δέντρο όπως το αποκαλούν οι Αραπαίοι) σηκώνει σε ένα από τα κλαριά του και την καμπάνα του χωριού.

Η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου στους Αράπηδες είναι χτισμένη στην επάνω μεριά του οικισμού, στο σημείο που παλαιότερα περνούσε το μονοπάτι που ερχόταν από το Σέρβου και πήγαινε προς Λυσσαρέα ή Κοκκινοράχη. Μετά τη διάνοιξη του αμαξιτού δρόμου το μονοπάτι αυτό αχρηστεύθηκε και πλέον η εκκλησία συνδέεται με το δρόμο με διακλάδωση από το ρέμα του Σκόζα.

Πρόκειται για  ένα καλοσυντηρημένο γραφικό εκκλησάκι με ξύλινη επικλινή στέγη. Το σχήμα του είναι κατά βάση παραλληλόγραμμο, έχει όμως από μία κόγχη σε κάθε επιμήκη πλευρά, ώστε αποκτά σχήμα σταυροειδές. Η κόγχη της νότιας πλευράς φέρει την κυρία είσοδο, χτισμένη με ωραίες πελεκητές πέτρες.

Ρ ο υ σ ά λ ι α

(Κόλλυβα-Κολλυβάδες-Τρισάγια-Μνημόσυνα-Ψυχοσάββατα… ξηροφαγία).

Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.  

Tο Μ. Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής το λένε του Ρουσαλιού ή Ρουσαλιών(ε),

επειδή οι ψυχές επιστρέφουν στον  Άδη

και διακατέχονται από μεγάλη λύπη, όπως και οι εν ζωή οικείοι τους. 

Ο λαός μας ενέπλεξε με ποιητικό τρόπο

αυτή τη λύπη με λόγια ως εξής: 

Όλα τα Σάββατα να παν,

να παν και να γυρίσουν.

Το Σάββατο τού Ρουσαλιού

   να πάει να μη γυρίσει

Χ. Ι. Μαραγκός. 

Με την ευκαιρία του εορτασμού του Αγίου Κωνσταντίνου, πολιούχου των Αραπαίων, είχα τη χαρά να επισκεφτώ το συνοικισμό του χωριού μας Σέρβου, και να συμμετέχω στις εκδηλώσεις, που είχαν προγραμματιστεί. Παράλληλα θεώρησα χρέος μου να γράψω ένα σχετικό άρθρο, και να το αναρτήσω στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Σερβαίων servou.gr, μαζί με αρκετές φωτογραφίες, από το εξαιρετικό παραδοσιακό αυτό πανηγύρι. Εκτός από το ρόλο του «πανηγυριώτη» (έτσι έλεγαν στα παιδικά μας χρόνια –και όχι μόνο- όσους πήγαιναν στα πανηγύρια) είχα επιπλέον και τη χαρά να επισκεφθώ την ιστορική βρύση του χωριού, που πρόσφατα ανακαινίστηκε, και κοσμεί πλέον όλη την περιοχή.

Πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά ανακατασκευής της παλιάς βρύσης, με αγάπη, επιμέλεια και μεράκι, από τους ίδιους τους Αραπαίους, χωρίς καμία κρατική ή άλλη συλλογική βοήθεια.

Πρωτομάστορας, σχεδιαστής και εκτελεστής του έργου ήταν ο δεξιοτέχνης Αραπαίος Γιάννης Ν. Χρονόπουλος

Στην πλαγιά της Μπρίνιας, δυτικά από το Μηλιάνθη και ανατολικά της Δρυμίνας, κάτω από τα χωράφια της Ντίσιλης είναι μια σειρά από βράχους. Μέσα σε αυτούς τους βράχους υπάρχουν δύο σπηλιές, που λέγονται

"του Ασίκη οι σπηλιές".

Είναι αρκετά μεγάλες. Η μία έχει βάθος περίπου 5 μέτρων, άλλο τόσο πλάτος και αρκετό ύψος. Η δεύτερη έχει περίπου το ίδιο βάθος και πλάτος αλλά μικρότερο ύψος. Τα δάπεδο τους είναι σχετικά επίπεδο.

Μάνα                                                                                                                                                                                                                                                                        
θα πλέξω τις ρυτίδες σου
θα φτάσω στην Α γ ά π η.

ΙΣΒ

Δεν ήξερε να γράφει τ΄όνομάτης η Μάνα μου.

Μα της ζωής τα μυστικά τα ήξερε όλα.

Υπηρέτησε τη ζωή με μέγα πάθος...κι΄αυταπάρνηση.

Πίστευε πως ο θεός την έστειλε

ν΄αναθρέψει παιδιά, ζώα και φυτά

και ν΄ανοίγει επίσημον διάλογο μαζί τους.

Θ.Κ.Τρουπή (Σχολικό Εορτολόγιο, Αθήνα, 2005)

Τέλειωσεν ωραία η σχολική χρονιά.

Πήραν βαθμούς, ελέγχους όλα τα παιδιά. 

Οι νόνες καμαρώνουν και κουβεντιάζουνε

Τα εγγόνια τους παινεύουν και τα θαυμάζουνε.

του Χρ. Αθ. Μαραγκού υπoστρατήγου ε.α

“…… Καθώς την δευτέραν πρωί απερνώντας εν Σώμα από αυτούς, περίπου των χιλίων πεζών και ιππέων

εις το διάσελον της γριάς, και εκινήσαντες δια τα μέρη τούτα ήλθον εις το Λυκούρεσι

και συναντήθηκα με αυτούς εις του Σέρβου από κάτω,

με τους οποίους ετουφεκίσθημεν και όσον ημπορέσαμε τους αντισταθήκαμε

πέρνωντας τους περίπου των πέντε χιλιάδων προβάτων όπου είχαν παρμένα, μερικά αλογογελάδια,

εμποδίζοντας ακόμη και όσα άλλα εκ του πλησίον ημπορούσαν να πάρουν ……”

10 Μαΐου 1826: Η Μάχη  του Σέρβου.

      Με την ευκαιρία της επετείουτης 10ης Μαΐου, το ΔΣ του Συνδέσμου απευθύνειεγκάρδιο μήνυμα στους απανταχού της γης Σερβαίους, για την περιφανή νίκη των Σερβαίων με το Φώτη Δάρα και το στρατηγό Πλαπούτα κατά των Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ. Σύμφωνα με την απόφαση του ΔΣ του Συνδέσμου, η ημέρα αυτή θα γίνει προσπάθεια να εορτάζεται κάθε χρόνο στο χωριό μας, στης "Γριάς το Διάσελο", στο μέρος ακριβώς που έγινε η μάχη. Φέτος δυστυχώς δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να προετοιμαστεί κατάλληλα μια τέτοια εκδήλωση. Με τον εορτασμό θα μας δοθεί η ευκαιρία να μνημονεύσουμε τους πατριώτες-ήρωες, πουπολέμησαν ηρωικά και έτρεψαν σε άτακτη φυγή το φοβερό δυνάστη.

του Νίκου Γ. Παπαγεωργίου

«Ο Σωρός της Γριάς»

(Δημοσιευμένο στην επετηρίδα «Μάραθα», του Συνδέσμου Μαραθαίων, το 2003).

Ακολουθώντας τον δρόμο από γέφυρα «Σαρά», (η πρώτη γέφυρα που συναντάμε όταν κατευθυνόμαστε από Καρκαλού προς Δημητσάνα, όπου και ο «Ορέστειος Λέβης» (1) το σημείο όπου λούστηκε για να εξαγνιστεί ο μητροκτόνος Ορέστης), προς Σέρβoυ (2), μετά από διαδρομή 7 χιλ. βρισκόμαστε στις «Γριάς το Διάσελο» (3).

Στο ίδιο σημείο που βρίσκεται στις υπώρειες του βουνού «Αρτοζήνος» (4), (πάνω στο οποίο υπήρχε και το ομώνυμο χωριό), και με θέα απέναντι τα γραφικά Λαγκάδια, υπάρχουν δύο μνημεία.

α) Ο Σωρός της γριάς, το ανάθεμα των κατοίκων για τη γριά...

β) Η μαρμάρινη πλάκα που εξιστορεί την μάχη που έγινε εκεί....

Ο Αρτοζήνος με θέα από το ¨Σωρό της Γριάς".

Ο Σύνδεσμος Σερβαίων "Η Κοίμηση της Θεοτόκου" και η ιστοσελίδα "servou.gr" απευθύνουν εγκάρδιο μήνυμα στους απανταχού της γης Σερβαίους με την ευκαιρία του εορτασμού της 10ης Μαΐου, ημέρας περιφανούς νίκης των Σερβαίων κατά των Τουρκοαιγυπτίων του Ιμπραήμ, το 1826.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΔΣ του Συνδέσμου, η ημέρα αυτή θα γίνει προσπάθεια να εορτάζεται κάθε χρόνο στο χωριό μας, στης "Γριάς το Διάσελο", στο μέρος ακριβώς που έγινε η μάχη. Φέτος δυστυχώς δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να προετοιμαστεί κατάλληλα μια τέτοια εκδήλωση.

 Χ.  Ι. Μαραγκός

Το Ηρώο και ο "Σωρός της Γριάς", κατά  την εκδήλωση της 16ης Μαίου 2010.

     Την Κυριακή 16 Μαΐου 20210, έγινε στο χωριό η προγραμματισμένη εκδήλωση στην τοποθεσία "Γριάς Σωρός", σε ανάμνηση της "Μάχης του Σέρβου", που έλαβε χώρα στις 10-11 Μαΐου 1826, μεταξύ των Σερβαίων και άλλων κατοίκων της περιοχής, εναντίων των στρατευμάτων του Ιμπραήμ.

     Το πρωί έγινε θεία λειτουργία στον καθεδρικό Ναό του χωριού, "Κοίμησης Θεοτόκου" και γύρω στις 11.30 οι πατριώτες προσήλθαν  στις  "Γριάς το Σωρό" και άρχισε η εκδήλωση.